گاهي وقتا موقع نوشتن ، يه نقطه مي تونه بيانگر هزاران جمله ي نا گفته باشه ، حرفايي

 که تو دل داري ولي نمي توني به زبان مکتوب بيان کني.وقتي بغض راه گلوتو ميگيره

اون وقتي که تنها شدي ، تنهاي تنها خودتو وجدانت.مي دونم که مي دوني چه حس لطيفي

 داره اون وقتي که آدم بعد از خدا درد دلاشو واسه ي خودش ميگه ، واسه دل

خودشوقتي حس مي کني بغير از خودتو خدا ديگه هيچ کس حرفاتو نمي شنوه.چه لذتي

داره حس پرواز تو آسموني که مي دوني فقط مال خودته و هر کسي رو که دلت بخواد مي

 توني توي اون دعوت به پرواز کني...